Ana sayfa IŞIĞIN GÖR DEDİĞİ Biz yan yanayken, hiçbir şey zor değil…

Biz yan yanayken, hiçbir şey zor değil…

315
0

Bugün size anne sevgisini anlatan bir hikaye paylaşacağım.

Birbirimizden ayrı kaldığımızda, Beni hatırla… Ben seni hatırlıyor olacağım. Birlikte olduğumuz günleri hatırla… Biz yan yanayken, hiçbir şey zor değil…

Bu şarkı sözlerinin zihnimde dönüp durmasına engel olamıyordum. İyice kıvrıldığım koltuktan kalktım ve pencereye doğru yürüdüm. Gün doğmak üzereydi, sisli bir aydınlık dışarıya hâkimdi. Sokak lambaları birer birer sö­nüyordu. Yeni bir gün başlamak üzereydi. Hayatın devam ettiğini gösteren her şey bir bir gerçekleşiyordu ama burada, benim bulunduğum odada bir hayat sona ermek üzereydi.

Serumdan gelen ritmik ses haricinde odada herhangi bir ses yoktu. Yatağa doğru yaklaştım ve küçücük kalan bedeninin üzerindeki örtüyü düzelttim. Eskiden düzgün bir topu hâlini alan gri saçlar, şimdi yastığa dökülüyordu. Onun ha­yatının ellerimin arasından kayıp gidişini hissedebiliyordum ancak yapabileceğim hiçbir şey yoktu ne yazık ki…

Odanın kapısının sessizce açıldığını fark edip arkama döndüm. Gece hemşiresinin yerini gündüz hemşiresi almıştı Bir gün daha başlıyordu ancak kim bilir neleri beraberine; getirecekti?

Bütün hayatımı, diğer herkesten çok etkileyen insandaydı gözlerim. Ona söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki. Bunların çoğu, onun zaten bildiğine inandığım şeylerdi şu anda bildiğine inanmak değil, bundan emin olmak İsti- yordum. Bu düşüncelerin ağırlığı altında, kendimi oldukça güçsüz hissediyordum.

Zihnim gerçekten allak bullak bir durumdaydı. Bir za­manlar büyük bir ilgiyle bakılan kişi ben iken, şimdi o bir hastane yatağındayken ben başındaydım… Her şey o kadar çabuk gelişti ki, buraya kadar olan hiçbir şeyin farkına bile varamadığımı şimdi anlıyorum. Bu kadın tek başına tam dört çocuk büyüttü ve eşi de oldukça erken denebilecek bir yaşta ansızın vefat etti… Bu kadın, hayal edip hırsla çalıştı­ğım sürece her şeyi elde edebileceğimi öğretti bana… Sapa­sağlamdı. Ve işte, yine bu kadın her zaman yanımda oldu­ğunu hissettirdi bana… Şimdi yanı başında olma sırası bana gelmişti. Kolundaki iğne izlerine bakınca gözlerime yaşlar hücum etti. O anda güzel, mavi gözleri açıldı. Bana karşıma korktuğum o bakışları çevirmişti. “Korkuyorum, lütfen canımın yanmasına engel ol…” diyen bakışlar. Artık dayanacak gücüm yoktu. Pes etmekten, yere yıkılıp kalmak _zere olduğumu hissettim. Ama güçlü kalmam gerekiyordu. Hem kendim için hem de onun için…          ‘

Gülümsediğimde biraz rahatladığını hissettim ve bana karşılık verip gözlerini yeniden yumdu. Koltuğa dönüp oturum. Kendime gelmem gerektiğinin farkındaydım. Bir anda  öylesine bocalamıştım ki annemin nefes alış verişinin değişti­ğini fark edememiştim. Nefesi giderek kayboluyordu.

Hemen odadan dışarıya fırlayıp bir hemşire bulmaya çalıştım.Az önce fark ettiğim durumu onaylamaktan başka bir şey yapamayacaktı ama yine de deli gibi koşturarak bir hem arıyordum.

Hemşireyle birlikte geri döndüğümde direkt olarak yatağın  yanına koştum. Ellerini ellerimin arasına aldım. Nefesi artık iyice duyulmaz hâle gelmişti. Ellerine sıkıca tütündüm, onu öyle kolayca bırakamazdım.

Annem yavaşça gözlerini açtı. Dudağındaki silik gülüm­semeyle gözlerimin içine baktı ve “Seni seviyorum kızım…” dedi. Hemen ardından son nefesini verdi.

Uzun sayılabilecek kadar bir süre boyunca orada öylece durdum. Hareket edemedim. Nefes alamadım. Yapayalnız kalmış gibi hissediyordum. Gözlerimden akan yaşlara hâkim olamıyordum. Annemin her zaman yaptığı gibi bana sarılmasını, gözyaşlarımı silmesini ve bana her şeyin yoluna gireceğini söylemesini istiyordum. O ise şimdi, huzur içince gözlerini yummuştu.

Artık her şey bitmişti…

Yapabileceğim hiçbir şey kalmamıştı.

“Seni çok seviyorum anneciğim ve bunu bildiğinden emi­nim,” diye fısıldadım kendi kendime.

Odadan çıkıp koridorda yürümeye başladığımda tekrar gördüğüm insanlarla hayatın devam ettiğini fark ettim.

Yine o şarkının sözleri tekrarlanmaya başladı zihnimde.

Birbirimizden ayrı kaldığımızda,

Beni hatırla…

Ben seni hatırlıyor olacağım.

Birlikte olduğumuz günleri hatırla…

Biz yan yanayken, hiçbir şey zor değil…