Ana sayfa IŞIĞIN GÖR DEDİĞİ Her zorluğunun ardında mutlaka bir ödül yatar

Her zorluğunun ardında mutlaka bir ödül yatar

187
0

Bu sözün anlamını yıllar önce okuduğum bu anıyı okudukta sonra daha iyi kavrayacaksınız..

             1960’lı yıllardı ve ben, dört çocuğumla birlikte yaşa­yan, bekâr bir anneydim. Eşim alkolikti ve elimiz­deki her şeyi kumarda kaybettikten sonra onu terk etmeye karar vermiştim. Biz giderken, “Çocuklar ne olduğunu an­lamayacak bile ama ben senin sefalet içinde, iğrenç evlerde yaşadığını bilip mutlu olacağım. En büyük dileğim bu,” demişti. O an bunları normal bir kafayla söylemediğini bilsem de o sözlerini asla unutmadım. Bu iğrenç dileği­nin gerçekleşmemesi için kararlıydım. Neyse ki şansıma, çocuklar okuldan gelene kadar yarı zamanlı olarak çalışa­bileceğim bir şirkette sekreterlik işi buldum. Tek gelirimin bu olduğunu ve çocuklarımın iyi bir mahallede büyümesi için elimden geleni yaptığımı bilmenizi isterim. Çocukla­rım ikinci el kıyafetler ya da birbirlerinin küçülmüşlerini giyseler de başlarının üzerinde onları sıcak tutacak bir ça­tıları ve karınlarını doyuracak güzel yemekleri her zaman vardı. Sadece belli başlı şeyleri alabildiğim için ekstra ola­rak evde meyve, dondurma ve ev yapımı kek bulunmasına özen gösterdim. Cips, kola ya da abur cubura paramız yetmiyordu ki bu onlar için iyi bir şeydi.

            Her şeyimiz kısıtlı olduğu için çocuklarıma ellerindekilerin değerini bilmeyi ve başkalarının eşyalarına saygı göster­meyi öğrettim. Cüzdanım da yaklaşılması yasak bölgelerin başında geliyordu çünkü en ufak şeyi bile düşünmeli, gerek­siz tüm harcamalardan kaçınmalıydım.

            O zamanlar on iki yaşında olan oğlum Tom, mahalle­ye gazete dağıtarak eve ufak da olsa bir yardımda bulu­nuyordu. On bir yaşındaki kardeşi Ricky de ona yardım ediyordu. Haftanın yedi günü dağıtım yapıyorlardı ve tüm sorumlulukları (paranın dağılımı ve birikimi) birlikte üst­leniyorlardı. Cüzdanıma dokunmaları yasak olduğu için para harcayabildikleri tek özgürlük alanları buydu. Bazen çok kar yağdığında, yaşlı komşularımız oğullarımdan yol­larını açmalarını rica eder, karşılığında cep harçlığı verir­lerdi. Oğullarım herhangi bir sebepten müsait olmadıkla­rında kızım Amanda, onların yerine kendisini göndermem için bana yalvarırdı.. O günlerden birinde kızım Amanda’yı komşumuza gönderdiğimde yaşlı kadın çok heyecanlanmış ve eşine, “Hayatım, bak bu sefer çok sevimli bir kız çocu­ğu geldi,” diye seslenmişti. En küçük çocuğum George ise büyükbabasını parka götürüp eve getirmekten sorumluy­du. Babam yakın zaman önce felç geçirmişti ve doktor, her gün kısa mesafe de olsa yürüyüş yapması gerektiğini söylemişti. George da okuldan çıkar çıkmaz büyükbabası­nın, evimize oldukça yakın olan evine gider, o gün okulda yaptığı resmi hediye eder ve beraber yürüyüş yapmak için onu zorla evden çıkarırdı.

            Çocukların, öğle yemeklerini okuldan almalarına da gü­cüm yetmediği için onlara her sabah erkenden kalkıp birer sandviç hazırlıyordum ve toptan aldığım meyve sularıyla bir­likte çantalarına koyuyordum. İşe kimi zaman tek bir telefon cevaplayıp sadece 10 sent kazanmak için gitsem de iyi bir mahallede oturduğumuz ve çocuklarım iyi bir eğitim aldıkla­rı için mutluydum. Üstelik sağlıklı ve de huzurluyduk.

            Paranın önemli bir mesele olduğunun farkında oldukları­nı bilsem de çocuklarımın para konusunda endişelenmeden büyüdüğünü düşünüyordum. Yaşadığımız koşullara göre, cüzdanımda her zaman kaç para olduğunu tam olarak bili- vordum çünkü o dönemlerde ödeme yöntemi sadece nakitti, kredi kartları ve doğal olarak ek limitler de yoktu.

            Ve sonra bir gün, cüzdanımda tek bir sent bile olmadı­ğını bildiğim hâlde, bir mucize olmasını umarak cüzdanı­mı açtığımda, mucizenin tam karşımda olduğunu gördüm. Dört dolar, karşımda öylece duruyordu. Nasıl olmuştu da dört dolarım olduğunu unutmuştum? Herhalde yoğun bir hafta geçirmiş olmalıydım. Ancak bu olay bir kez daha tek­rarlanınca ne yapacağımı şaşırmıştım. Ta ki çocuklarımın, cüzdanımın olduğu çekmecenin yakınlarında dolaştığını fark edene kadar. Onlara belli etmeden ne yaptıklarını izle­dim ve dört küçük meleğin, kendi emekleriyle kazandıkları paralardan ayırıp cüzdanıma koyduklarını gördüğümde yaşadıklarımı hâlâ daha tarif edemem. Ertesi gün cüzdanımda para bulduğumu ama nereden geldiğini bilmediğimi söyle­diğimde hiçbiri bir şey söylemedi. O an, tıpkı onların yap­tığı gizli iyiliği sır olarak saklamam gibi onların da sırlarını saklamasını takdir ettim.

           Bazen onlara daha fazlasını veremediğim için üzülüp iç­ten içe pişmanlık duysam da bugün kendilerine güvenen, hayatın zorluklarına karşı dimdik ayakta durabilen, tutumlu ve kıymet bilen birer yetişkin oldukları için çok mutluyum. Onlara her baktığımda, hayatın her zorluğunun ardında mutlaka bir ödül yattığını hatırlıyor, önemli olanın bu ödül­lerin farkına varmak olduğunu bir kez daha görüyorum.