Ana sayfa IŞIĞIN GÖR DEDİĞİ Onu Şimdilik Göremeyeceğim-KÖŞE YAZISI

Onu Şimdilik Göremeyeceğim-KÖŞE YAZISI

724
0

Çoğumuz ölümün soğuk tarafını görür, aslında dünya hayatımızın bir sınav olduğunu unuturuz. Aslında ölüm baki hayata geçiş, sınavımızın sona ermesidir. Bir yakınımız öldüğünde ağlarız. Ama neden? Onun için mi onun yokluğu için mi? Geçenlerde bir dostumla konuşurken vefat eden kimsenin ardından ağlamamak gerektiğini öğrendim. Hâlbuki ben hep ağlarım annemin babamın ardından… Çok özlüyorum çünkü… Bugün sizlerle paylaşacağım hikaye okuyan herkesin gözlerini dolduracak.

Onu Şimdilik Göremeyeceğim

Büyükler, çocukların konuşmalarını yarım yamalak dinlediklerinden, onların sözlerinde gizli derin anlamlan kaçırırlar.

Bizim eve, elbiselerin, örtülerin, çarşafların söküklerinin dikilmesinde yardım eden bir terzi kadın gelir. Bu kadın bize geldiği zaman küçük oğlunu da beraberinde getirir. İşte ben, kalıcı ve derin imanın anlamını bu küçük çocuktan öğrendim.

Onunla uzun zamandan beri arkadaş olduğumdan, bizim eve geldiğinde biraz sohbet etmeyi ihmal  etmem. Geçenlerde bana yakında güzel bir futbol topu alacağını söyledi. Onu tekrar görüşümde futbol topunu alıp almadığını sordum. Çocuk cevap verdi: “Hayır efendim, annem şimdilik topa ayıracak paramız olmadığını söyledi.” Onun bu sözleri, durumlarının yakında düzeleceğine dair derin inancını gösteriyordu.

Bilhassa, kullandığı ‘şimdilik’ kelimesinde kuvvetli bir güvenin izi seziliyordu. Bu çocuğun söyledikleri beni uzun uzun düşündürdü.

Onu uzun bir süre görmedim. Günün birinde tekrar rastladım. Çocuk, bahçede oturmuş, bir karınca yuvasını seyrediyordu.

Yavaşça yanına sokuldum. Onu konuşturmak için babasından bahis açtım: “Eve gidince yemekten sonra babanla oynayacak mısın? Yoksa yemekten sonra hemen yatacak mısın?” diye sordum. Çocuk ciddiyetle yüzüme baktı ve: “Babam bir kaza geçirdiğinden hastanede. Şimdilik babamla oynayamayacağım!” dedi. Geçen gün yolum, oturdukları mahalleye düştü. Çocuğu kaldırımda aceleyle yürürken gördüm. Üzerinde temiz koyu renk bir elbise vardı. “Heyy!” diye seslendim. “Neden bayramlık elbiselerini giydin? Herhalde hastaneye babanı görmeye gidiyorsun.”

Çocuk gülümseyerek başını salladı. Bundan sonra söylediği sözler, dünyayı içinde yaşamaya değer bir hale getiren, ölümden sonraki hayata olan imanın bir insan için neler yapabileceğini anlamama sebep olan sözlerdi. Çocuğun soruma verdiği cevap şu olmuştu:

“Hayır efendim, hastaneye babamı görmeye git­miyorum. Babam geçen hafta öldüğünden, onu şimdilik göremeyeceğim.”

Sevgiyle…