Ana sayfa IŞIĞIN GÖR DEDİĞİ YAKINMAKTAN PEK HOŞLANILMAZ MANASTIRDA – KÖŞE YAZISI

YAKINMAKTAN PEK HOŞLANILMAZ MANASTIRDA – KÖŞE YAZISI

311
0

Konuşmaktan ve başkalarını dinlemekten hoşlan­mayan bir adam bir çare düşünüyormuş. Bu adama göre insanlar çok konuşuyorlar; fakat, birbirlerini dinlemiyorlarmış. Bu yüzden birbirlerini anlamıyorlarmış. Ayrıca modern araçların verdiği gürültü de bu kişide muazzam bir baş ağrısı yapıyormuş.

Böyle, sakin bir ortam düşündüğü bir sırada bir dergide tam bir sükûnetin egemen olduğu bir manastır hakkında yazı okumuş.

Manastıra gitmiş ve geliş nedenini söylemiş. Onlar da adamın anlattıklarını tutarlı bularak ona “Burada sana bir oda verilecek. İçinde kitaplar, resim çizmen için gerekli aletler  var. Gündüzleri kırlar da dolaşabi­lirsin. Teknolojik hiçbir araç burada yok. Olağanüstü durumlar hariç sadece yedi yılda bir defa konuşmana izin verilecek” demişler.

Adamın geri döneceğini düşünmüşler; fakat, adam tebessüm ederek şartları kabul etmiş.

(Sevgili okuyucu böyle bir yerde kalabilir miydin?) Aradan yedi yıl geçtikten sonra keşişler adama ne söylemek istiyorsa şimdi söyleyebileceğini bildirmişler, adam da “Odam çok soğuk ” demiş.

Adamın odasına yeni bir soba koymuşlar, sorunu çözmüşler. Aradan bir yedi yıl daha geçmiş ve adama yine konuşma hakkı vermişler. Adam da “Yemekler çok tuzsuz” demiş. Yemeklerin tuzu ayarlanmış ve aradan bir yedi yıl daha geçmiş. Yine adamı çağırıp anlat baka­lım demişler. Adam da:

“Buradan çıkmak istiyorum artık” demiş. Bunun üzerine keşişlerin başı masaya vurarak kükremiş:

“Biliyordum, biliyordum, biliyordum. Geldiğinden beri hep şikayet, hep şikayet, hep şikayet” demiş.