Ana sayfa Köşe Yazarlarımız Kara Sevda

Kara Sevda

694
0

Aşkın ne yaman bir ateş olduğunu tadanlar bilir.  Gerçek aşk ise, insanı Yaradanına ulaştıran bir merdivendir.

Ruh ordusunun başı, gönüller sultanı, Mevlana’ya aşkın tarifini soranlara, “Benim gibi ol da gör” der…

Her şeyin fersudeleştiği günümüzde, aşk ve meşkler de yerini cinselliğe, doyumsuz bir hedonizme bırakmıştır. Gül dikeninden, diken gülünden şikayetçidir.

Bizim neslin insanın çoğu; kara kaşlı, ela gözlü, lepiska saçlı sevgilisine gönlünü pek açamaz; hicranını, ıstırabını, sevgisini gönlüne gömerdi. Dahası da, çeşitli nedenlerle kavuşamadığı gönül yaresi kara sevdaya dönüşür, arkasından  ölüm gelirdi.

Kahramanımız büyük bestekar Şevki Bey’i de Nâtüvan  Hanım’a olan aşkı yıkmıştı.

Hayatı hakkında pek az  şey bildiğimiz Şevki Bey, 1860’da İstanbul’un Fatih semtinde dünyaya gelmiştir. Öğrenimi ortaokulu aşmayan Şevki Bey, küçük yaşta iken Müzika-i Hümayun’a alınmıştı.  Saray fasıl topluluğunda hanendelik yapmış; güzel sesi gibi, kibar tavırları ile de büyük bir ilgi toplamıştır.

Ünlü Besteci, bir süre sonra saray hayatından sıkılarak ayrılmak, hatta kaçmak ister. İstanbul gümrüğüne girer, çalışmaya başlar. Bu sırada yirmi  dört yaşındadır, seçkinlerin tanıdığı, halkın çok sevdiği bir besteci olmayı başarmıştır.

Çok kolay beste yapan bestekârımız, her gün yeni bir aşkın acısını kadehindeki içkiyle birlikte yudumlarken, besteler arka arkasına sıralanırdı.  Dostların sıcaklığı, içkisinin ateşi  aşklarının yangını, onun için çok sayıda beste yapmasına neden olmuştur.

Şevki Bey’de aşk, kelimenin tam anlamıyla hicrandır, ayrılıktır, ıstıraptır. şarkılarında renk ise sonbahar gibi sapsarıdır.  Gül bahçelerinin perişan halini, gezip eğlenmenin hayal olduğunu, güllerin sararıp solduğunu, bülbüllerin sustuğunu, kuvvetli kış günlerinin giderek yaklaştığını anlatan eseri (şarkıları) onu adeta ölümsüzleştirir:

“Gülzâra (gülbahçesi) nazar kıldım, virane misal olmuş

Seyrân-ı sefalar hep bir hab ü (uyku, rüya) hayal olmuş

Güller sararıp solmuş, bülbülleri lâl (dilsiz) olmuş

Gam mevsimidir şimdi, zevk, emr-i muhal (olmaz) olmuş

Sabret, gelir o demler ki ehl-i sefânındır”