Ana sayfa KARANFİL DOKUN – KÖŞE YAZISI

DOKUN – KÖŞE YAZISI

468
0
PAYLAŞ

Çoğu zaman biz insanlar sözcüklerin kıymetini bilemiyoruz ya onları boşu boşuna tüketiyoruz. Ya da sessizliği tercih ediyoruz. Aslında bizde farkındayız. Onların bizim en saygıya değer kurtarıcılarımızın olduğunun. Bizi biz yapanın o olduğunu.

Bir düşünün eğer kelimeler ve sözcükler olmasaydı. Biz ne olurduk? İnsan olmanın bizim için çok önemi kalmazdı. Sadece eli kolu ayağı hareket eden, düşünen ama hiçbir şeyi değiştiremeyen canlılar sınıfında olurduk. İşte bu hal bilinmezliğinin ötesine geçemezdi

Ruhumuz, tuz ruhundan ibaret sanki hiçbir ruh sessizliği kaldıramaz. Eninde sonunda kendi kendini beslemek için, başka bir ruhun sözcüklerine ihtiyaç duyarız. Kimi zaman sözcükler bile yetişemiyor ruhumuza. Çünkü ruhun dışına biz insanoğlunun ördüğü kalın bir duvar var. O bazen kendimizi savunmak için, iyi bir amaç uğruna kullandığımızı düşündüğümüz, o duvar ruhumuzu aç bırakıyor. Açlıklar yaşanıyor. Kendi içimize dönmek yerine veya kendi benciliğimizi doyurmak için ruhumuzu aç bırakmayalım. Siz bir adım atın ve bir ruhu besleyin ki. Başka bir aç sizi hissetsin. Yaralı yerlerinizi sarmaya gelsin, baksın, konuşsun, dinlesin, sevsin. Kırın o kalın duvarlarınızı, eğer kıramıyorsan da bırakın kendinizi. Elbette ki senin ruhunun yabancısı olmayan, bir başka insan bulur seni ve zayıf tarafından sızar, akar içine sever, incitmeden uzaktan belki de ve zararsızca. Ruhunu her şeye kapatan ruhlara, bir küçük sözüm olsun. Ben kimseye zarar vermeyeceğim. Sende söz ver. İzin ver ki aksın yüreğine sözcükler, biz onlarla varız, ben seninle varım, sen benimle var ol ki. Tüm karanlıklar birden aydınlansın. Şeytani hisler yenilsin. Ben; kim vermişse sana bu zararı unutturabilir miyim? Bilmem ama. Sana yalnızlığını unuttura bilirim deyip, bir yerden başlamalı ve o kalabalıklar içinde ki sessizlikleri bozabilmeliyiz. Bir şekilde. Her insan bir dost yüreğe dokunmalı bu sözü dikkate alarak. Haydi! Herkes yakın bulduğu bir dost yüreğine dokunsun. Sonra değil, hemen…