Ana sayfa Gizem'li Yol İÇİMİZDE TAŞIDIĞIMIZ UMUT… – Köşe Yazısı

İÇİMİZDE TAŞIDIĞIMIZ UMUT… – Köşe Yazısı

1194
0
PAYLAŞ

Söyledi söyleyenler demin; unutulur mu her şey? Bırakın ellemeyin uçsun, kanatlarını uçsuz bucaksız diyarlara yöneltsin. Dokunmayın mabedimden parçalanan yaraya, yeter ki ona ellemeyin. Gökkubbe sarsılsın anlasın herkes, sevginin olmadığı yerdeki zalimliği. Ellemeyin ona o öğretsin düzenin silmiş olduğu kişiliklere özgürlüğü. Beni anlasın diye değil elbet, içindeki yaşama sevincini kaybetmesin. Kâinatın bütün tasvirleri yollarına serilsin. Her şeyin boş olduğu yalan dünyanın gelip geçici zaman dilimlerinde o kalıcı kılınsın… Kâinatın bir armağanıdır​ kötü yaşantılar. Unutma kötü günler iyi olmak için vardır. Elimizi buz kestirip, iklimini bozan, dudaklarımızı çatlatan soğuk Ankara havaları da geçecek emin ol. Bir mucize gibi. Karanlık aydınlığa ulaşacak. Hani en sağanak yağmurların bile ardından tasvir edilemeyen renklere sahip olan kuşağın oluşması gibi. Tabiat yine kaplayacak bütün renklerini senin etrafına, aydınlanacak bütün yollar. Umudunu kaybetme. Karşına muhtelif çıkmaz sokaklar çıksa dahi sen bunları atlatacak kadar necip kılınmış bir insansın. Bilmelisin ki insanoğlu gözlerinden yaşlar süzülürken hayal kurmaya başlar, bu yolda ilk adımını atar. Bir insanın varoluşunun göz pınarcıklarından süzülen damladan oluştuğu gibi, ilk nefesimizde ağlamayı öğretir bize yaşam. Düşünsene her şey insanın istekleri doğrultusunda gerçekleşseydi eğer ihtiyaç duyulur muydu hayal kurmaya, emek harcamaya? Muhtaç olunur muydu yüreğinde umut taşımaya? Bu günler geçecek öyle geçecek ki en güzel şiirlerin başlangıcı atılacak ve asla sonu gelmeyecek cümlelerin. Unutma insanı insan yapan yüreğinde taşıdığı sevgidir. Bilmelisin ki en güzel şeyler yaşanılan acıların sonucunda ortaya çıkar. Ancak öyle bedeli ödenir hep aklında olup da bir hayli yolda kalan sevinçlerin.